Afgelopen dinsdagavond was het eerste in een reeks van vijf door Actiz georganiseerde debatten met de titel "Het Nieuwe Ouder Worden". In het gezelschap van een aantal collega's heb ik afgelopen dinsdagavond in een afgeladen volle Rode Hoed in Amsterdam genoten van een discussie over de toekomst van de zorg voor ouderen. Op de site van Actiz vind je een verslag met daarin met name stellingen die de panelleden innamen. Twee aanvullende stellingen die mij zijn bijgebleven zijn:
1. We hebben de Wilders gelden helemaal niet nodig (die is aanvullend op dat we als zorgverleners een stapje terug, en dus juist MINDER zouden moeten doen)
2. Niet alleen de professional moet een andere bril op (zie link), maar ook de zorgvrager (en misschien wel de hele maatschappij), want veel van de "zorgvragen" die nu gesteld worden zijn helemaal geen echte zorgvraag. De nieuwe bril moet zorgen dat ons leven veel natuurlijker (in en met onze omgeving) overloopt in ouderdom, en niet een hard omslagpunt kent op het moment dat we "opgenomen" worden of "in zorg" komen.
De zaal mengde zich ook van tijd tot tijd in de discussie. Wat mij daarvan met name is bijgebleven is de voorzitter van de CSO (Koepel ouderenorganisaties) die zei dat hij zo graag zou willen dat aan de ouderen zelf gevraagd wordt hoe het eruit moet zien. Daarbij schetste hij een situatie waarbij het sociale netwerk van de ouderen een veel belangrijkere rol in gaat nemen dan het nu doet en daarmee de "formele zorg" veel minder belangrijk wordt). Kort gezegd zei hij dat mensen (met name ouderen) elkaar moeten gaan opzoeken en helpen. Hij noemde specifiek de jongere ouderen die de oudere ouderen actief moeten gaan helpen. Zijn argumentatie daarvoor was tweeledig. Enerzijds voorkom je daarbij een schuldgevoel dat vele ouderen nu voelen als ze om hulp van hun omgeving vragen (immers, de jongere ouderen van nu hebben dan tegen de tijd dat ze oudere oudere zijn zelf hun steentje bijgedragen...). Aan de andere kant is het voorbeeld gedrag wat de oudere jongere als hij straks jongere oudere is over gaat nemen.
Overige reacties uit de zaal zaten op een vergelijkbare lijn en raakten meestal een of meer van de volgende punten:
- Beter Luisteren naar de ouderen
- Minder Regelen voor de ouderen (ze kunnen het zelf ook)
- Minder Regelgeving (terug tredende overheid)
Verder natuurlijk ook veel leuke voorbeelden van initiatieven uit de praktijk.
De quote van de avond was zonder meer een gemeente ambtenaar die zei: "Als mijn mensen zeggen: 'meten is weten', zeg altijd tegen ze: Doe eerst maar eens 'meer met ongeveer'.".
woensdag, april 11, 2012
dinsdag, april 03, 2012
TEDxMaastricht: een brede kijk op de Toekomst van Zorg
Wat een inspiratie , wat een diversiteit , wat een (com)passie , wat een prachtige verhalen ! En dat allemaal in Gouda :-). In een (veel te) klein gezelschap dat bovendien wisselde van samenstelling heb ik genoten van een mooie TEDxMaastricht dag. Als je door de oogharen naar de hele dag kijkt en die in een zin samenvat dan zijn er vier boodschappen (ja, de vier van TEDxMaastricht :-)) te destilleren:
(1) Paticipatie van de patient in zijn zorgproces dat is (2) ondersteund door technologie en wordt geleverd (3) met een integrale blik op basis van oplossingen ontstaan door (4) out of the box te denken.
Dat is The Future of Health!
1. Participatie van de patiënt
De meeste presentaties gingen op een of andere manier over de participatie van de patiënt ("participatory healthcare"). We hebben vele jaren geleefd in een systeem waarin de zorg die wij krijgen primair door de dokter wordt bepaald. Dat was acceptabel omdat informatie niet toegankelijk, deelbaar of beschikbaar was. Dat is niet langer het geval! Google "weet" bijna alles, we kunnen ons heel makkelijk verbinden met lotgenoten en daar hoeven we niet eens veel verder voor te reiken dan onze broekzak... Tijdens de presentaties wordt de patiënt meermalen gepresenteerd als de enige echte expert van zijn of haar eigen situatie en beleving daarvan. Bovendien, zo wordt in een aantal verhalen aangetoond, is dat maar goed ook, want daar wordt de patiënt gezonder van. Maar, kunnen we in dit tijdgewricht nog van de zorgprofessional verwachten dat zij alle kennis in pacht heeft? Nee! Het is dan ook niet zo dat de patiënt het op zichzelf moet gaan doen, maar vooral samen met de professional. De patiënt moet onderdeel worden van het zorg team! Dat vraagt een actieve rol van de patiënt (maar die heeft hij vaak al), maar vooral een andere rol van de professional. In die rol moet de professional meer luisteren en minder voorschrijven.
2. Ondersteund door technologie
Uiteraard, het kan ook bijna niet anders in deze tijd, was technologie onderdeel van vrijwel elke presentatie. Dat begon met de opening waarin contact werd gelegd met Australië en Amerika om een tumor in de prostaat van een patiënt te analyseren. Maar niet alleen de professional krijgt de beschikking over mooie technologie, ook de patiënt krijgt leuke gadgets. Uiteraard de smartphone, maar ook de iPad en de XBox Kinect. Het doel daarvan is vooral om verbonden te zijn met de wereld en betrokken te bij de eigen gezondheid. Het delen van verhalen, kennis, maar ook emoties en medeleven zijn daarbij de ondersteuning die de patiënt krijgt.
3. Met een integrale blik
Uiteraard doet vrijwel elke zorginstelling aan multi-disciplinair overleg, maar de integrale blik op TEDxMaastricht gaat veel verder. Heb je er bijvoorbeeld wel eens aan gedacht dat als wij, in het westen, antibiotica oneigenlijk gebruiken (en dat doen we op grote schaal!), we daarmee ook de werking van het antibioticum in de rest van de wereld verminderen? En heb je er wel eens aan gedacht dat als de speeltuigen op het schoolplein felle kleuren hebben, de kinderen er meer mee spelen en dus minder risico op obesitas lopen? Waarschijnlijk niet, maar zorg gaat dus verder dan alleen onze eigen organisatie of zorg-gerelateerde organisaties. Gezondheid is overal om ons heen!
4. Out of the box
Als we de wereld beter willen maken moeten we durven te kijken buiten onze comfort zone en vaak ook op onverwachte plaatsen. Wie had bijvoorbeeld ooit gedacht dat Rommedou kaas uit Limburg malaria zou kunnen bestrijden? Of dat we ooit muggen zouden kunnen doden door het innemen van een pilletje? Of dat computerspelletjes zo belangrijk kunnen zijn in het verbeteren van onze gezondheid? Niet? Nou, dan hebben we nog veel om over te praten, want het is waarschijnlijk dat antwoorden op onze uitdagingen niet binnen onze muren, of binnen de muren van de Nederlandse gezondheidszorg te vinden zijn, maar vooral daarbuiten. Dat moeten we durven. Dat moeten we doen!
Ik heb aan elk kopje een link toegevoegd naar een presentatie. Als je alle filmpjes wilt terugzien kijk dan op http://www.tedxmaastricht.nl/tedxmaastricht-video/.
Met heel veel dank voor de organisatie van TEDxMaastricht , maar ook voor de discussie vandaag in Gouda, kijk ik nu al uit naar een volgende TEDx... dus... noteer ook alvast 4 februari 2013 in je agenda want dan is TEDxRadboudU, een vergelijkbaar evenement in Nijmegen. Als het aan mij ligt, en daar ga ik voor in het toetsenbord klimmen, is daar meer (dan vandaag) aandacht voor "mijn" aandachtsgebied: zorg voor ouderen.
(1) Paticipatie van de patient in zijn zorgproces dat is (2) ondersteund door technologie en wordt geleverd (3) met een integrale blik op basis van oplossingen ontstaan door (4) out of the box te denken.
Dat is The Future of Health!
1. Participatie van de patiënt
De meeste presentaties gingen op een of andere manier over de participatie van de patiënt ("participatory healthcare"). We hebben vele jaren geleefd in een systeem waarin de zorg die wij krijgen primair door de dokter wordt bepaald. Dat was acceptabel omdat informatie niet toegankelijk, deelbaar of beschikbaar was. Dat is niet langer het geval! Google "weet" bijna alles, we kunnen ons heel makkelijk verbinden met lotgenoten en daar hoeven we niet eens veel verder voor te reiken dan onze broekzak... Tijdens de presentaties wordt de patiënt meermalen gepresenteerd als de enige echte expert van zijn of haar eigen situatie en beleving daarvan. Bovendien, zo wordt in een aantal verhalen aangetoond, is dat maar goed ook, want daar wordt de patiënt gezonder van. Maar, kunnen we in dit tijdgewricht nog van de zorgprofessional verwachten dat zij alle kennis in pacht heeft? Nee! Het is dan ook niet zo dat de patiënt het op zichzelf moet gaan doen, maar vooral samen met de professional. De patiënt moet onderdeel worden van het zorg team! Dat vraagt een actieve rol van de patiënt (maar die heeft hij vaak al), maar vooral een andere rol van de professional. In die rol moet de professional meer luisteren en minder voorschrijven.
2. Ondersteund door technologie
Uiteraard, het kan ook bijna niet anders in deze tijd, was technologie onderdeel van vrijwel elke presentatie. Dat begon met de opening waarin contact werd gelegd met Australië en Amerika om een tumor in de prostaat van een patiënt te analyseren. Maar niet alleen de professional krijgt de beschikking over mooie technologie, ook de patiënt krijgt leuke gadgets. Uiteraard de smartphone, maar ook de iPad en de XBox Kinect. Het doel daarvan is vooral om verbonden te zijn met de wereld en betrokken te bij de eigen gezondheid. Het delen van verhalen, kennis, maar ook emoties en medeleven zijn daarbij de ondersteuning die de patiënt krijgt.
3. Met een integrale blik
Uiteraard doet vrijwel elke zorginstelling aan multi-disciplinair overleg, maar de integrale blik op TEDxMaastricht gaat veel verder. Heb je er bijvoorbeeld wel eens aan gedacht dat als wij, in het westen, antibiotica oneigenlijk gebruiken (en dat doen we op grote schaal!), we daarmee ook de werking van het antibioticum in de rest van de wereld verminderen? En heb je er wel eens aan gedacht dat als de speeltuigen op het schoolplein felle kleuren hebben, de kinderen er meer mee spelen en dus minder risico op obesitas lopen? Waarschijnlijk niet, maar zorg gaat dus verder dan alleen onze eigen organisatie of zorg-gerelateerde organisaties. Gezondheid is overal om ons heen!
4. Out of the box
Als we de wereld beter willen maken moeten we durven te kijken buiten onze comfort zone en vaak ook op onverwachte plaatsen. Wie had bijvoorbeeld ooit gedacht dat Rommedou kaas uit Limburg malaria zou kunnen bestrijden? Of dat we ooit muggen zouden kunnen doden door het innemen van een pilletje? Of dat computerspelletjes zo belangrijk kunnen zijn in het verbeteren van onze gezondheid? Niet? Nou, dan hebben we nog veel om over te praten, want het is waarschijnlijk dat antwoorden op onze uitdagingen niet binnen onze muren, of binnen de muren van de Nederlandse gezondheidszorg te vinden zijn, maar vooral daarbuiten. Dat moeten we durven. Dat moeten we doen!
Ik heb aan elk kopje een link toegevoegd naar een presentatie. Als je alle filmpjes wilt terugzien kijk dan op http://www.tedxmaastricht.nl/tedxmaastricht-video/.
Met heel veel dank voor de organisatie van TEDxMaastricht , maar ook voor de discussie vandaag in Gouda, kijk ik nu al uit naar een volgende TEDx... dus... noteer ook alvast 4 februari 2013 in je agenda want dan is TEDxRadboudU, een vergelijkbaar evenement in Nijmegen. Als het aan mij ligt, en daar ga ik voor in het toetsenbord klimmen, is daar meer (dan vandaag) aandacht voor "mijn" aandachtsgebied: zorg voor ouderen.
vrijdag, maart 23, 2012
I am I: Lekker makkelijk!
"I am I and I wiggle my toe" - Eric Carle
Ja, we lezen het al vroeg: je bent wie je bent wie je bent... Maar leren we het ooit echt? Hoe vaak hoor je ouders niet roepen: "Dat doet hij anders nooit hoor..."? Willen we niet allemaal weten wat anderen van ons vinden? Vast wel, toch (waarom blog ik dit anders :-))? We noemen dat vaak "jezelf ontdekken" of "op zoek zijn naar jezelf". Een prachtig proces dat eindigt tussen 6 planken, en is het maar de vraag of je jezelf daar gevonden hebt.
Het wordt ons in dat proces niet makkelijk gemaakt. We worden tot allerlei zaken verplicht die de zoektocht in de weg staan. Onderwijs bijvoorbeeld; hoe kun je jezelf vinden als je elke dag in de schoolbanken moet zitten? Of nog erger: Arbeid... Van 's-morgens vroeg tot 's-avonds laat geen tijd om te zoeken naar jezelf... We hebben een werk telefoon en een privé telefoon, een werk email en een privé email, een werk plek en een thuis plek. We hebben een werk ik en een thuis ik.
Sociale Media zou daarin een game-changer zijn. Een nieuwe manier van verbondenheid waarin we écht onszelf kunnen zijn. Maar wat gebeurt er? We hebben een werk twitter en een privé twitter, een werk facebook en een privé facebook, een... Het wordt dus eigenlijk alleen maar erger!
Ik heb moeite met de splitsing tussen werk en privé. Ik herinner me dat, vanaf de eerste dag dat ik, naast mijn privé email, een werk email kreeg, ik het lastig vond. Ik ben ik, dus ik wil op één plek bereikbaar zijn. Gelukkig bestaat er sinds 2004 (en heb ik sinds 2005) GMail. Dat maakt dat ik per email, in ieder geval privé, al ruim 7 jaar eenduidig te bereiken ben. Wel heb ik naast mijn GMail account nog steeds een werk email. Gelukkig is dat het enige. Ik heb één mobiel nummer, ik heb één Facebook account, ik heb één Twitter account, ik heb één... Kort gezegd, ik ben via vele kanalen te vinden, maar wel op één manier per kanaal, want: ik ben ik...
"Knap" noemen mensen dat. Ik noem het "lekker makkelijk". Ik ben gewoon ik en ik hoef niet na te denken over waar ik ben. Ik geniet van mijn werk, ik geniet van mijn privé, en ik prijs mezelf gelukkig. In mijn pogingen mezelf te vinden hoef ik maar op één plaats te zoeken: bij mezelf!
I am I: Lekker makkelijk!
vrijdag, maart 09, 2012
No Guts...?
Start note: I am writing this in English, because I am about to discuss a topic that I discussed in the past two days on an international conference... Maybe some international fellow-attendees would like to comment :-).
No Guts, No Glory! A slogan I like, use frequently, and try to live by, in many situations anyway...
Unfortunately, the Healthcare sector seems to live by a whole other slogan: "No Proof, No Nothing!". That's my conclusion after attending the International Congress on Telehealth and Telecare in London this week. It was a great conference, organized and attended by great people, and filled with great talks, discussions, and presentations. For a pragmatic person like myself the content was somewhat too academic at times, but, having two academic degrees of my own, I was quite able to handle it :-).
Let me summarize what I heard:
Telehealth and Telecare (a) significantly improve the quality of life for pretty much any patient in any conceivable situation in which they are applied, (b) provide equal or higher quality of care, and (c) significantly reduce the cost of care, all at the same time.
As one of the Keynote speakers put it: "We call this a no-brainer!".
Let me summarize what I see:
Telehealth and Telecare are hardly being applied in the current practice of Healthcare. Nobody has the Guts to take the lead or initiative, so nobody gets any Glory. All the while, all these academic studies get funded, only to provide (more) proof on something we already know, on something "we call a no-brainer". We know one plus one equals two, we know water is wet, and we know that Telehealth and Telecare work. Many thanks to the academic studies!
My suggestion? Stop funding any further academic research aimed at finding positive proof for positive results of Telehealth and Telecare. Instead, apply those funds to improving the quality of life (of more) of our patients, improving the quality of care, and saving some money!
No Guts, No Glory! Just Do It! Let's Go!
End note: I work for a company that provides elderly care in the Netherlands and work on improving the quality of life of our patients every day (well, I try my best anyway...;-)). We are on the verge of putting some of our own experiments with Telecare into wider practice. It is hard hard hard for many reasons, but I'm sure we'll get there, one step at a time...
No Guts, No Glory! A slogan I like, use frequently, and try to live by, in many situations anyway...
Unfortunately, the Healthcare sector seems to live by a whole other slogan: "No Proof, No Nothing!". That's my conclusion after attending the International Congress on Telehealth and Telecare in London this week. It was a great conference, organized and attended by great people, and filled with great talks, discussions, and presentations. For a pragmatic person like myself the content was somewhat too academic at times, but, having two academic degrees of my own, I was quite able to handle it :-).
Let me summarize what I heard:
Telehealth and Telecare (a) significantly improve the quality of life for pretty much any patient in any conceivable situation in which they are applied, (b) provide equal or higher quality of care, and (c) significantly reduce the cost of care, all at the same time.
As one of the Keynote speakers put it: "We call this a no-brainer!".
Let me summarize what I see:
Telehealth and Telecare are hardly being applied in the current practice of Healthcare. Nobody has the Guts to take the lead or initiative, so nobody gets any Glory. All the while, all these academic studies get funded, only to provide (more) proof on something we already know, on something "we call a no-brainer". We know one plus one equals two, we know water is wet, and we know that Telehealth and Telecare work. Many thanks to the academic studies!
My suggestion? Stop funding any further academic research aimed at finding positive proof for positive results of Telehealth and Telecare. Instead, apply those funds to improving the quality of life (of more) of our patients, improving the quality of care, and saving some money!
No Guts, No Glory! Just Do It! Let's Go!
End note: I work for a company that provides elderly care in the Netherlands and work on improving the quality of life of our patients every day (well, I try my best anyway...;-)). We are on the verge of putting some of our own experiments with Telecare into wider practice. It is hard hard hard for many reasons, but I'm sure we'll get there, one step at a time...
maandag, februari 27, 2012
Gezellig 2.0
Sociale Media vind ik een razend boeiend fenomeen. Wie niet trouwens, want, je kunt er bijna niet meer omheen. Zo'n beetje de hele wereld is lid van een digitaal sociaal netwerk. Sociale netwerken vormen welhaast een wereld op zich.
Zelf ben ik redelijk thuis in die wereld. Ik ga mezelf geen guru noemen, want dat is teveel eer, maar als er iets te proberen valt, dan ben ik van de partij. Ik sta open in de sociale netwerken waaraan ik deelneem. Ik heb niets te verbergen en niets om me voor te schamen (vind ik :-)). Ik vind het leuk te zien wat anderen bezig houdt en ga er vanuit dat dat wederzijds is.
Ik ben niet iemand die de wereld laat weten dat ik op het toilet zit, onder de douche sta of m'n tanden aan het poetsen ben, en dat hoef ik ook van anderen niet te weten... Ik hanteer in de sociale netwerken, net als in het gewone leven, het aloude adagium: "Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet". "Goed fatsoen" noem ik dat. Ik deel zaken waarvan ik denk of weet dat anderen het waarderen. Meestal gaat het om een artikel, een boek, een film, muziek, foto's van mijn kinderen en sporadisch laat ik weten waar ik ben.
"Digitaal exhibisionisme!" noemde iemand dat laatst. "Wat kan mij het nou schelen waar al die mensen mee bezig zijn?", was het argument. Een terecht punt, want laten we eerlijk zijn, wij zijn toch allemaal exhibitionisten, of niet? Op een feestje of in de kroeg praten we honderduit over werk, kinderen, auto's, films, muziek, etc. Dat doen we met mensen die we kennen, direct of indirect, of mensen die we net hebben ontmoet. Dat noemen we "gezellig".
Kennelijk is "gezelligheid" in digitale vorm "exhibitionisme"... of begrijp ik het verkeerd? Volgens mij valt het wel mee met dat exhibitionisme. Volgens mij zijn we op sociale netwerken vooral gewoon "gezellig". Gezellig 2.0!
woensdag, februari 15, 2012
Als er ijs ligt MOET je schaatsen...
Ik zag gisteren "Fever Pitch". Inderdaad, geen briljante film, maar wel romantisch en entertaining en dus prima voor Valentijnsdag. Het ging over een stel waarvan de jongen een extreme Boston Red Sox fan is. Alles in zijn huis, van zijn tandenborstel tot zijn deurmat, heeft Red Sox logo's. Alles moet wijken voor Red Sox wedstrijden. Je zou kunnen zeggen dat alles draait om de Red Sox, totdat het honkbalseizoen weer voorbij is. Dan is hij gewoon een normale vent.
Vorige week voelde ik me een beetje als die jongen tijdens het honkbalseizoen. Waarom? Nou, er lag ijs en als er ijs ligt dan moet je schaatsen, tenminste, dat vind ik. Want hoe vaak gebeurt het dat je op natuurijs kunt schaatsen en zelfs toertochten kunt rijden? Juist, zelden! En wat is er mooier dan schaatsen op natuurijs? Heel weinig, tenminste, dat vind ik. "Schaatskoorts" noem je dat, geloof ik. Gezien de drukte op het ijs ben ik niet de enige die daar last van heeft, maar is desondanks niet iets wat iedereen begrijpt.
Mijn vrouw, bijvoorbeeld. Zij snapt er niets van! Ik neem vrij van mijn werk om te kunnen schaatsen. Ik wilde zelfs op mijn papa-dag oppas voor de kinderen regelen om te kunnen schaatsen. Dat lukte niet en dus ben ik met mijn kinderen gaan schaatsen. Dat was ook fantastisch trouwens.
Het feit dat mijn vrouw zo weinig van mijn "koorts" begrijpt zette me wel te denken. Hoe kun je zoiets geweldigs niet begrijpen? Mijn vrouw is Amerikaanse en ik vind dat een goed excuus voor haar onbegrip, maar ik ben Nederlanders tegen gekomen die moeite hebben de koorts te begrijpen. Vreemd, maar ik denk dat een diepgewortelde overtuiging dat "als er ijs ligt je moet schaatsen" niet uit te leggen is. Misschien moet je het niet proberen uit te leggen (of te begrijpen), maar gewoon voor lief nemen.
Dat deed mijn vrouw en gebeurde uiteindelijk in die film ook. Ik heb dus een heerlijk schaatsweekje gehad... en nu is het seizoen weer voorbij :-).
Vorige week voelde ik me een beetje als die jongen tijdens het honkbalseizoen. Waarom? Nou, er lag ijs en als er ijs ligt dan moet je schaatsen, tenminste, dat vind ik. Want hoe vaak gebeurt het dat je op natuurijs kunt schaatsen en zelfs toertochten kunt rijden? Juist, zelden! En wat is er mooier dan schaatsen op natuurijs? Heel weinig, tenminste, dat vind ik. "Schaatskoorts" noem je dat, geloof ik. Gezien de drukte op het ijs ben ik niet de enige die daar last van heeft, maar is desondanks niet iets wat iedereen begrijpt.
Mijn vrouw, bijvoorbeeld. Zij snapt er niets van! Ik neem vrij van mijn werk om te kunnen schaatsen. Ik wilde zelfs op mijn papa-dag oppas voor de kinderen regelen om te kunnen schaatsen. Dat lukte niet en dus ben ik met mijn kinderen gaan schaatsen. Dat was ook fantastisch trouwens.
Het feit dat mijn vrouw zo weinig van mijn "koorts" begrijpt zette me wel te denken. Hoe kun je zoiets geweldigs niet begrijpen? Mijn vrouw is Amerikaanse en ik vind dat een goed excuus voor haar onbegrip, maar ik ben Nederlanders tegen gekomen die moeite hebben de koorts te begrijpen. Vreemd, maar ik denk dat een diepgewortelde overtuiging dat "als er ijs ligt je moet schaatsen" niet uit te leggen is. Misschien moet je het niet proberen uit te leggen (of te begrijpen), maar gewoon voor lief nemen.
Dat deed mijn vrouw en gebeurde uiteindelijk in die film ook. Ik heb dus een heerlijk schaatsweekje gehad... en nu is het seizoen weer voorbij :-).
donderdag, februari 02, 2012
Leeftijdsschattingen: Altijd een compliment!
Ik ben morgen jarig en om te beginnen heb ik mezelf maar eens getrakteerd op een dagje vrij. Daarom stond ik gisterenavond in de keuken om een appeltaart te bakken die ik vandaag aan mijn zeer gewaardeerde collega's heb getrakteerd.
Dan komt vanzelf de vraag: "Hoe oud word je?". Tsja, ik ben man, dus dan mag je dat vragen. Om daar geen twijfel over te laten bestaand heb ik mijn leeftijd (38) op de taart "gebakken". Dat werd gewaardeerd en ging tevens gepaard met uitspraken in de volgende twee categoriën:
1. Ik schat je jonger in
2. Ik schat je ouder in
In het algemeen wordt de eerste categorie gezien als compliment. Die uitspraak gaat volgens mij primair over uiterlijk en betekent eigenlijk: "Goh, je ziet er jonger uit dan een gemiddeld persoon van jouw leeftijd". De assumptie daarbij is dat er "jonger" uitzien gelijk staat aan er "beter" uitzien. Ik vraag me af of dat voor iedereen geldt, maar dat terzijde. Ik ga daar ver in mee, want laten we eerlijk zijn, wie wil er nou niet "jong" en "goed" uitzien?
De tweede categorie wordt vaak gezien als belediging, toch? Ik zie dat anders. In mijn interpretatie gaat die uitspraak over innerlijk. Ik realiseer me dat deze interpretatie op zich geïnterpreteerd kan worden als ontkenning of mooipraterij. Prima, ik ben positief dus mijn interpretatie is positief. In mijn interpretatie betekent het: "Goh, maar jij bent zoveel levenswijzer dan de gemiddelde persoon van jouw leeftijd".
Ik neem beide uitspraken met open armen en een bedankje voor het compliment in ontvangst.
Abonneren op:
Posts (Atom)